Önüme bir haber düşmesi neticesinde,
gün içerisinde, Sayın Adalet Bakanımız Akın Gürlek’in yaptığı çalışmaları ve kısa zamanda ortaya koyduğu kararlı duruşu takdir etmek, hakkını teslim etmek adına bir paylaşım yaptım.
Bu paylaşımın altına, fikir ayrılığı yaşadığımız bazı arkadaşlarımız Melih Gökçek üzerinden eleştirilerde bulundu.
Buradan Adalet Bakanımıza sesleniyorum:
Melih Gökçek üzerinden sürekli aynı tartışmaların gündeme getirilmesi, bugün yapılan güzel işlerin de gölgelenmesine vesile oluyor. Siyaseti bırakmış bir isim üzerinden ne Adalet Bakanımızın çalışmalarının ne de, Cumhur ittifakının yıpratılmasına artık fırsat verilmemeli.
Eğer Melih Gökçek hakkında kamuoyunun vicdanını rahatsız eden iddialar ve dosyalar varsa ki var, Sayın Bakanım; gerekirse dosyalar raftan indirilsin, hukuk içerisinde sonuna kadar incelensin. Varsa bir suçu gereği yapılsın, cezası neyse çeksin. Suçsuzsa da aklansın ve kamuoyunun vicdanı rahatlatılsın.
Çünkü mesele Melih Gökçek’i korumak ya da hedef almak değil. Mesele, adaletin herkes için aynı şekilde işlemesidir.
Ben Adalet Bakanlığı’na güveniyorum. Kim olursa olsun, hukuk neyi gerektiriyorsa onun yapılmasını istiyorum.
Melih Gökçek üzerinden yara kaşımak yerine, varsa dosyası sonuçlandırılsın.
Suç varsa ceza, suç yoksa beraat.
Böylece kimsenin yaptığı güzel işler de başkasının gölgesinde kalmasın.
Dün oynanan ve bugün hala infialyaratan Kocaelispor – Amed maçında 5 tane gencimize gözaltı karı alınmasını yanlış buluyorum. Yeri geldiğinde bütün tribün sarı poşet sallarsa, 35-40 bin kişi gözaltına mı alınacak ?
Sarı çöp poşeti suç unsuruysa kaldırılsın. Sarı yağmurluk, sarı mont, sarı atkı da mı suç unsuru olacak ?
Yarın sarı olan her şeye şüpheyle bakacaksak, güneşe de bir tedbir alalım bari. Gökkuşağına da ayrıca izin belgesi çıkarırız artık!
Amed bizim, Kocaelispor da bizim. Futbolu siyasete alet etmeden, tribünde yaşananları da gerektiğinden fazla büyütmeden bakmak lazım.
Kocaelispor taraftarı tü kaka, karşı tarafın taraftarı Pamuk Prenses mi ?
Futbol bu… Karşılıklı restleşme de olur, laf atma da olur, gerilim de olur. Bunları hemen memleket meselesi haline getirmenin kimseye faydası yok.
Devletimizin güvenlik hassasiyetini anlıyoruz, görev yapan güvenlik güçlerimize de saygımız sonsuz. Ama gençlerimizin elindeki sarı poşetten daha büyük meselelerimiz var.
Asıl mesele gençlerimizi kazanmak, topluma kazandırmak; vatanına, milletine ve devletine bağlı bireyler olarak yetiştirmektir.
Gençlerimizi devletten uzaklaştıracak değil, devletine güvenen ve milletine bağlı insanlar haline getirecek bir anlayışı savunmalıyız.
Futbol sahada kalsın, siyaset tribüne taşınmasın.
Devlet bizim devletimiz, gençler bizim gençlerimiz, Kocaelispor bizim sevdamız. Gençlerimizi kazanmak, kaybetmekten çok daha değerlidir.
Senelik izindeyim, tatildeyim. “yazmayayım” dedim. Önüme bu haber çıktı, sinirlendim. Yazmadan da edemedim.
BIRAKIN LAN BU İŞLERİ!
Artık şu beyinleri biraz çalıştırmanın zamanı geldi!
Avrupa’yla futbolu mukayese etmek istiyoruz ama tribün kültüründe Avrupa’nın belki yüz yıl gerisindeyiz. Avrupa’da insanlar aynı tribünde, yan yana, omuz omuza maç izleyebiliyor. Rakip takımın taraftarıyla aynı ortamda oturuyor, seviniyor, üzülüyor ama birbirinin formasına, rengine, çocuğuna karışmıyor.
Biz daha üç-dört yaşındaki çocuğun formasına tahammül edemiyoruz!
Sadeleşin lan, geçin bu işleri!
Futbol dediğiniz şey kavga, tehdit, baskı ve kabadayılık değildir. Futbolun içinde rekabet vardır, heyecan vardır, rakibe saygı vardır. Ama üç yaşındaki çocuğa “Sen bu formayı giyemezsin” demek neyin kafasıdır?
Ben artık Türkiye’de başka bir tribün kültürü görmek istiyorum.
İki takımın taraftarı aynı tribünde, iç içe, yan yana, omuz omuza maç izleyebilmeli. Rakibinin golüne saygı gösterebilmeli. Çocuklar babasının elinden tutup maça girebilmeli ve üzerinde hangi forma olursa olsun kendini güvende hissedebilmeli.
Asıl statlardan uzak tutulması gerekenler de bunlar değil mi?
Kavgayı körükleyen, tribünü kendi mülkü sanan, “tribün lideriyim” diyerek futbolun üzerinden para ve nüfuz devşiren, türlü alengirli işlerin içine giren tipler…
Asıl bunların statlara girmesi haram!
Yoksa çocuk formasını giymiş, rakip taraftar yanında oturmuş, biri sevinmiş biri üzülmüş… Bundan ne çıkar?
Yıllardır sahada başarı yok, ama tribünde birbirimize racon kesmekte dünya markası olduk!
Avrupa’yı örnek alacaksak sadece futbolcusunu, transferini, stadını değil; ahlakını, tribün kültürünü ve rakibe saygısını da örnek alacağız.
Artık bu kafaları değiştirelim.
İnsanları birbirinden ayıran değil, omuz omuza getiren tribünler istiyoruz.
Bu cümle kimine iddialı gelebilir. Ancak tarihe baktığımızda, devletini ve milletini her şeyin üzerinde tutan liderlerin çoğu yaşadıkları dönemde ağır eleştirilere maruz kalmış, haklılıkları ise yıllar sonra anlaşılmıştır.
Ak saçlı mı dersiniz, Türkmen Beyi mi, Bilge Lider mi, Bozkurt mu, devlet aklı mı… Ne derseniz deyin; isimler değişebilir ama devletine sadakatle adanmış bir ömür değişmez.
Devlet Bahçeli’yi günlük siyasi hesaplarla değerlendirenler, onun kritik dönemlerde üstlendiği sorumluluğu ve devletin bekası adına gösterdiği duruşu belki bugün anlayamayabilir. Fakat dava adamlığı; alkışa göre yön değiştirmek değil, gerektiğinde bütün eleştirileri göğüsleyerek devletinin ve milletinin yanında dimdik durabilmektir.
Bizler biliyoruz ki makamlar gelip geçer, gündemler değişir, tartışmalar unutulur. Geriye ise karakter, duruş ve vatana hizmet kalır. Tarih, günü kurtaranları değil; devletine sadakatle hizmet edenleri yazar.
Ben inanıyorum ki bugün en ağır eleştirileri yapanların bir kısmı, yarın dönüp baktığında “Haklıymış.” diyecektir. Çünkü gerçek liderlerin kıymeti çoğu zaman yaşadıkları dönemde değil, zaman geçtikçe daha iyi anlaşılır.
Rabbim devletimize zeval vermesin.
Liderimiz Sayın Devlet Bahçeli’ye sağlıklı, huzurlu ve uzun ömürler nasip etsin inşallah.
Ne mutlu bana ki böyle bir liderin, böyle bir davanın evladıyım.
02:00
News
