Milli hüsran…!

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bizim ?

Milli hüsran…

Nereden tutarsanız tutun, boklu değnek.

Açık konuşayım; ben bu sonuca hiç şaşırmadım. İlk maçın ardından bu tablonun geleceği zaten belliydi. Sahada ne bir oyun, ne bir plan, ne de bu formanın ağırlığını taşıyan karakterli futbolcular görmedim.

Bugün bu turnuvada ne işi var dediğimiz; Haiti, Yeşil Burun Adaları ve adını zor telaffuz ettiğimiz nice ülkeler bizden daha yetenekli oldukları için başarılı olmuyor. O ülkelerin futbolcuları sırtlarına geçirdikleri formanın neyi temsil ettiğini biliyor. Bayrağın ağırlığını hissediyor, milletinin beklentisini omuzlarında taşıyor.

Bizde ise durum tam tersi…

Milyon euroların içinde kaybolmuş, kibirden gözleri kör olmuş, kendi kulübü için canını dişine takan ama milli takım söz konusu olunca ortadan kaybolan bir futbolcu topluluğu var.

Prim var.

Lüks hayat var.

Villa var.

Gece hayatı var.

Reklam anlaşmaları var.

Ama iş mücadeleye gelince ortada kimse yok.

Ancak suç sadece futbolcularda değil. Bu millet de dönüp aynaya bakmalıdır.

Belki bazıları ağır bulacak ama artık yüce Allah’ın da bizden bereketini çektiği kanaatindeyim.

Bayram namazına çocuğunu kaldıramayan ama sabahın köründe çocuklarıyla birlikte maç izlemeye koşan, sabah namazına kalkmayan ama maç için alarm kurup ayağa fırlayan bir toplum olduk.

Allah’ın emri söz konusu olduğunda bin mazeret üreten, iş futbol olunca uykusundan, vaktinden ve her şeyinden fedakârlık eden bir anlayışın içine sürüklendik.

Sonra da neden başarının gelmediğini, neden işlerimizin yolunda gitmediğini, neden her alanda geriye düştüğümüzü sorguluyoruz.

Belki de önce dönüp kendimize bakmamız gerekiyordur Allah sonumuzu hayır etsin.

Gelelim sahadaki rezalete…

0 gol.

0 puan.

Ve ortaya konulan koca bir hiç.

Rakibin uzun süre eksik oynadığı bir maçta tek bir etkili organizasyon kuramamak, tek bir karakter koyamamak, tek bir umut ışığı verememek…

Bunun adı kötü gün değildir.

Bunun adı formsuzluk değildir.

Bunun adı şanssızlık hiç değildir.

Bunun adı REZALETTİR.

Yıllardır “Milli takımın başında milli bir hoca olsun” diye haykırıyoruz.

Montella‘nın maç sonu açıklamalarını dinledikçe utandım. Sanki tarihi bir hezimet yaşamamış gibi konuşuyor. Ortada mahcubiyet yok, hesap verme duygusu yok, sorumluluk alma yok.

Masal anlatıyor.

Bir de çıkıp “Bizim Çocuklar” diyorlar.

Hayır.

Bunlar bizim çocuklarımız değil.

Bunlar sizin çocuklarınız olsun.

Bizim çocuklarımız forması için savaşır.

Bizim çocuklarımız yenilebilir ama teslim olmaz.

Bizim çocuklarımız kaybedebilir ama mücadele etmeden sahadan çıkmaz.

Bunlar ise milyonların umudunu taşıyan formayı sırtına geçirip sahada yürüyen insanlar topluluğu.

Ez cümle…

Milli takım tarih yazacaktı.

Yazdı da…

Ama başarı hikâyesi yazmadı.

Türk futbol tarihinin en utanç verici sayfalarından birini yazdı.

Yıllarca unutulmayacak bir hezimet bıraktı geriye.

Sıfıra sıfır…

Elde var sıfır.

Şimdi gelelim asıl meseleye.

TFF Başkanı derhal istifa etmelidir.

Montella’nın görevi derhal sona erdirilmelidir.

Ve en önemlisi…

Bu 26 kişilik kadronun tamamının milli takımla ilişkisi kesilmelidir.

Evet, tamamının.

Bir kişinin değil.

İki kişinin değil.

Üç kişinin değil.

Bu 26 kişilik kadronun tamamının.

Çünkü milli forma sadece yetenekle taşınmaz.

Milli forma karakter ister.

Milli forma aidiyet ister.

Milli forma şuur ister.

Milli forma sorumluluk ister.

Biz bu takımda bunların hiçbirini göremedik.

Milli takım yeniden kurulacaksa sıfırdan kurulmalıdır.

Ve başına da bu milletin ruhunu bilen, bu formanın ağırlığını hisseden, İstiklal Marşı okunurken gözleri dolan bir isim getirilmelidir.

Benim adayım nettir:

Fatih Terim.

Fatih Terim’in hataları olabilir.

Eksikleri olabilir.

Yanlışları olabilir.

Ama kimse onun milli forma için yüreğini ortaya koymadığını söyleyemez.

Bugün bu takımın eksiği taktik değil.

Bugün bu takımın eksiği sistem değil.

Bugün bu takımın eksiği ruh.

Ve o ruh yıllardır kayıp.

Bunlar yapılmayacaksa milli takıma kepenk indirilsin.

MİLLİ TAKIM KAPATILSIN…