02:00
Eskiden bir fotoğrafa bakar, bir videoyu izler, duyduğumuz bir söze inanırdık. Çünkü gözümüzle gördüğümüze, kulağımızla duyduğumuza güvenirdik. Peki ya şimdi ?
Yapay zekâ öyle hızlı bir şekilde hayatımıza girdi ki artık gördüğümüz her görüntüyü, izlediğimiz her videoyu, duyduğumuz her sesi sorgular hale geldik.
Bir bakıyorsunuz, hiç yaşanmamış bir olay yaşanmış gibi gösteriliyor. Hiç söylenmemiş sözler, bir insanın ağzından çıkmış gibi servis ediliyor. Olmayan bir fotoğraf, gerçeğinden ayırt edilemeyecek kadar kusursuz hazırlanıyor.
Üstelik mesele yalnızca eğlence ya da teknoloji merakı değil. İşin içinde itibar var, güven var, insan hayatı var.
Düşünsenize; bir insanın hiç söylemediği bir söz, hiç yapmadığı bir davranış, yapay zekâ marifetiyle gerçekmiş gibi önümüze konulabiliyor. Sonra da o görüntünün yalan olduğunu anlatmak için günlerce uğraşmak zorunda kalabiliyor.
Eskiden yalanın bir ömrü vardı. Bir süre sonra ortaya çıkar, gerçek anlaşılırdı. Şimdi ise yalan, teknolojiyle öyle bir kılığa bürünüyor ki gerçeğin önüne geçebiliyor.
Elbette yapay zekâya düşman değiliz. Doğru kullanıldığında insanlığa büyük kolaylıklar sağlayan, hayatı kolaylaştıran muazzam bir teknoloji. Ancak her teknolojide olduğu gibi burada da mesele onu kimin, ne amaçla kullandığında düğümleniyor.
Bence artık en büyük ihtiyacımız teknoloji değil, dijital okuryazarlık ve sorgulama bilinci.
Önümüze düşen her görüntüye inanmamak, her videoyu paylaşmamak, her duyduğumuzu doğru kabul etmemek zorundayız.
Çünkü bugün geldiğimiz noktada insanın kendisine sormadan edemediği bir soru var:
Acaba izlediğim gerçekten yaşandı mı, yoksa birilerinin yapay zekâyla kurduğu bir hayalin içinde miyim?
Dün gözümüzle gördüğümüze inanırdık. Bugün ise gördüğümüzü bile araştırmak zorundayız.
Ve galiba çağımızın en büyük tehlikesi, yapay zekânın insan gibi düşünmesi değil; insanların gerçek ile sahteyi ayırt edemez hale gelmesi…
Peki sizce, bundan sonra kime ve neye inanacağız?
Yok öyle yağma kardeşim!
